Του Σωτηρίου Καλαμίτση.

Προχθές το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών απεφάνθη ότι δεν πρέπει να εκδοθούν στην Τουρκία 3 εκ των 8 Τούρκων αξιωματικών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15.07.2016 στην Τουρκία. Όμοια ήταν και η προς αυτό πρόταση της Εισαγγελέως. Το αιτιολογικό: «αν εκδοθούν, διατρέχει σοβαρό κίνδυνο η ζωής τους».

Χθες, όμως, το αυτό  Συμβούλιο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές,  απεφάνθη ότι πρέπει να εκδοθούν 3 εκ των υπολοίπων 5, των οποίων εκκρεμούσαν οι αιτήσεις κατά των αποφάσεων της Επιτροπής Ασύλου. Δεν μάθαμε ποία ήταν η εισαγγελική πρόταση. Οι 3 προσέφυγαν στον Άρειο Πάγο, καθ’ ο δικαιούνται.

Του Σωτηρίου Καλαμίτση.

Έπεσε το μάτι μου στην είδηση καθώς άκουγα από την τηλεόραση ότι αυξήθηκε θεαματικά η κατανάλωση καυσόξυλων ελλείψει χρημάτων για πετρέλαιο. 77.000 νοματαίοι, όμως, έχουν έκαστος από ένα εκατομμύριο τουλάχιστον. Άρα, όλοι μαζί κατέχουν το λιγότερο € 77 δισ. Αν, μάλιστα, υποθέσουμε ότι κατά μέσον όρο έχουν δύο εκατομμύρια έκαστος, όπερ όχι και τόσο απίθανο, τότε μιλάμε για € 154 δισ. Κάτι λιγότερο από το 1/2 του χρέους.

Αν επιβαλλόταν μία γενναία πατριωτική έκτακτη εισφορά σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν θα λυνόταν σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα μας; Βέβαια, όχι μόνον αυτό. Σε συνδυασμό και με άλλα μέτρα. Π.χ. εξίσωση δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Όπως οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δουλεύουν ελαστικό ωράριο με € 400, έτσι και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως θα γίνονται ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, έτσι και στο Δημόσιο. Όχι να βγαίνει ο κ. Καρούμπαλος και να μας λέει πόσο κακός είναι ο Κούλης που θέλει απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, για να χαϊδεύει τα αυτάκια των βολεμένων. Ο Κούλης που είχε στείλει 6.000 στο σπίτι τους με διαθεσιμότητα καταβάλλοντάς τους το 75% των αποδοχών τους για να κάθονται.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Στη διάρκεια των περιπλανήσεών μου στην ελληνική περιφέρεια και, ιδιαιτέρως στα νησιά του Αιγαίου, είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να συζητήσω με αυθεντικούς ανθρώπους της χειρονακτικής εργασίας, του μόχθου και του πνεύματος. Με ανθρώπους που δεν έχουν καμμία σχέση με τους δήθεν της κεντρικής πολιτικής σκηνής και των μέσων ενημέρωσης. Με ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν για τα έργα τους, για τις πρωτοποριακές πρωτοβουλίες τους, για τα οράματα και τις ιδέες τους για μια καλύτερη Ελλάδα, για μια βελτίωση της δικής τους ζωής και της ζωής των δικών τους. Ανθρώπους τους οποίους ουδέποτε προβάλλουν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης.

Γράφει η Χρυσούλα Κουτσουρή.

4 χρόνια πριν. Πέμπτη πρωί. Εισέρχομαι στο αεροσκάφος της Lufthansa με ανάμεικτα συναισθήματα. Χαίρομαι που θα τον δω, μου έχει λείψει. Και είμαι σίγουρη ότι το ίδιο ακριβώς χαίρεται η μικρή ψυχούλα που σέρνω μαζί μου. «Μπα-μπα», μου λέει, έχει καταλάβει. Μα ταυτόχρονα λυπάμαι. Πόσο περίεργη είσαι ζωή που μπορείς να φέρνεις αυτά τα δύο αντίθετα συναισθήματα την ίδια στιγμή; Λυπάμαι, γιατί ξέρω πια ότι αυτή είναι η αρχή του τέλους. Μπορεί τώρα να πηγαίνω για λίγες μέρες, μα σε λίγο καιρό θα έρθει το μεγάλο ταξίδι, με ή χωρίς επιστροφή. Και ενώ το θέλω και το έχω αποφασίσει, δεν παύει να μην πονάει. Απογειωνόμαστε. Εις το επαινιδείν Ελλαδίτσα!

Του Ιακώβου Ιωάννου.

Η προπαγάνδα, η χειραγώγηση της κοινής γνώμης προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων και η ενσωματωμένη δημοσιογραφία, θεωρούνται ως οι μεγαλύτερες ασθένειες μίας κοινωνίας – επειδή τη διαβρώνουν με ύπουλο τρόπο.    

«Ως δημαγωγός χαρακτηρίζεται αυτός που διακηρύσσει δοξασίες, οι οποίες γνωρίζει πως δεν είναι αληθινές, σε ανθρώπους που θεωρεί ότι είναι ανόητοι. Με απλούστερα λόγια, ο πολιτικός που μοιράζει ψεύτικες υποσχέσεις, γνωρίζοντας πως δεν μπορεί ή δεν θέλει να τις τηρήσει, σε εκλογείς που πιστεύει πως είναι ηλίθιοι – οπότε δεν θα τον κατηγορήσουν και δεν πρόκειται να τον τιμωρήσουν, αφού δεν θα ανακαλύψουν ποτέ τις πραγματικές του προθέσεις.