Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Κάθε φορά που βλέπω τη φωτογραφία αυτή, νοιώθω πως η καρδιά μου μιλάει στην καρδούλα σου που χτυπάει στο σώμα ενός συνανθρώπου. Χωρίς να τρέμει, όπως έτρεμε, όταν χτυπούσε μέσα στο στηθάκι σου.
Εκεί ψηλά που είσαι τώρα ασώματη ψυχούλα, δεν έχεις ηλικία. Δεν είσαι ούτε ανήλικος, ούτε έφηβος, ούτε ενήλικος. Άρα, βλέποντας τα όσα συμβαίνουν εδώ κάτω σίγουρα αηδιάζεις με την ανεγκέφαλη γεννήτορά σου και τον κακούργο γκόμενό της.
Δυστυχώς δεν είσαι μόνη σου ψυχούλα μου εκεί πάνω. Σίγουρα έχεις συναντήσει και άλλες ψυχούλες που εγκατέλειψαν τον μάταιο τούτο κόσμο υπό συνθήκες παρόμοιες με τις δικές σου. Είναι, δυστυχώς, αναρίθμητα τα τέρατα που φέρουν ανθρώπινη μορφή σε τούτο τον πλανήτη. Είμαι βέβαιος πως συνάντησες όχι μόνον τον τεράστιο μητροπολίτη Αναστάσιο, αλλά και τον Δομάζο και τον Οικονομόπουλο και τόσους άλλους που οδηγήθηκαν στην τελευταία κατοικία τους με λαϊκά προσκυνήματα και λοιπές εκδηλώσεις λατρείας.







