To ταξίδι του Ιωσήφ Παπαδόπουλου στην ακριτική Γαύδο με "Skipper 9.50 4U"

Μέχρι και πριν από δύο χρόνια τα ταξίδια έβγαιναν "στο φτερό". Αρκούσε και μόνο η σκέψη, ένας γρήγορος προγραμματισμός, μια σύντομη "περιπλάνηση" επί χάρτου, ο απαραίτητος έλεγχος και το φόρτωμα του φουσκωτού, φουλάρισμα του ρεζερβουάρ, και φεύγαμε! Δουλειές, κουτσά στραβά, υπήρχαν, ήταν και η τιμή της βενζίνης "λογική". Ενάμισυ λίτρο το μίλι έκαιγαν, πάνω κάτω, οι κινητήρες, αλλά το λίτρο ήταν στα 70 λεπτά. Όπερ, μεθερμηνευόμενο, έτσι για να το νοιώθω καλύτερα δηλαδή, 239 δραχμές! Τι θα μας σταματούσε λοιπόν; Το μυαλό μας; Αυτό ήταν, και είναι άλλωστε, συνεχώς φευγάτο! Οι εποχές όμως άλλαξαν και τα φουντάγια πήγαν... στις μάντρες. Εμείς κυνηγάμε τις ουρές μας, το άγχος και η ανασφάλεια για το αύριο περίσσεψαν, έγινε κι' η βενζίνη μέσα σε ένα χρόνο... ουίσκυ, επιεικώς στις 520 δρχ. το λίτρο (γιατί πιστεύω ότι κάνω καλά που δεν ξεχνάω τις δραχμές;), θέλει πολύ για να αράξει κανείς μπροστά στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή;

Είναι σύντομο, μου το έστειλε ο φίλος μου Ντίνος Φούντης και το δημοσιεύω εδώ, γιατί το βρήκα πολύ επίκαιρο και αναμενόμενο...

Υπολογίζεται ότι 1 νέος που τελειώνει σήμερα το σχολείο στα 18, με το νέο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα θα πάρει σύνταξη στα 88.

Όλο μαζί 11888. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Κτίζοντας το μέλλον απ' το παρελθόν. Πώς η εισαγωγή νέων ιδεών σε παρωχημένα σχέδια μπορεί να δημιουργήσει ένα σκάφος με την ύψιστη απόδοση.

Φωτογραφίες : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Άρωμα και εικόνες μιας άλλης εποχής ζωντάνεψαν το τριήμερο 4, 5 και 6 Ιουνίου 2010 με την παρουσία των μεγάλων κλασσικών ιστιοφόρων που έδεσαν στο λιμάνι του Λαυρίου με την ευκαιρία της "Historical Seas Tall Ships Regatta 2010". Και περπατούσαμε όλοι στους προβλήτες του Λαυρίου θαυμάζοντας τα υπέροχα σκαριά που μας ταξίδεψαν νοερά σε μια άλλη εποχή ρομαντισμού, ναυτωσύνης, εξερευνήσεων και θαλασσινής περιπέτειας. Η "Sail Training International" είναι ένας Οργανισμός που διοργανώνει διεθνείς ιστιοπλοϊκούς αγώνες με ψηλά ιστιοπλοϊκά σκάφη "αντίκες", θα έλεγα, χρησιμοποιώντας έναν αδόκιμο ίσως όρο που χρησιμοποιεί συνήθως κανείς για να χαρακτηρίσει τα παλιομοδίτικα αυτοκίνητα.

Μου το έστειλαν και το προωθώ σαν ένα "περίεργο" σενάριο το οποίο, εάν μεν είναι υποθετικό, είναι ενδιαφέρον και διασκεδαστικό να το ακούει κανείς, εάν όμως είναι πραγματικό, φωτιά στα μπατζάκια μας, δεδομένης της ανυπαρξίας ικανών διαχειριστών της δημόσιας περιουσίας...

Σκέπτομαι πως πρέπει να είναι αλήθεια, γιατί απ' το δημοτικό μάς μάθαιναν ότι στη Θάσο υπήρχε χρυσός που (τότε) δεν είχαμε εξορύξει ακόμη, και ότι ποτέ δεν γίνεται διεκδίκηση μιας περιοχής αν δεν υπάρχει αρκετά μεγάλο οικονομικό κίνητρο (που να υπερκαλύψει τα έξοδα για την κατάκτησή της) όπως συμβαίνει τώρα με την Μακεδονία. Εξ άλλου, την ιστορία την έχω ακούσει κι από αλλού...