Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού "ELLE" (Οκτώβριος 2015), η υπεύθυνη έκδοσης κυρία Φλώρα Τζημάκα έγραψε το editorial που ακολουθεί. Δεν συνηθίζω να διαβάζω τέτοιου είδους περιοδικά, έπεσε όμως τυχαία στα χέρια μου το τεύχος αυτό και διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το σχόλιο της κυρίας Τζημάκα, με το οποίο συμφωνώ απολύτως. Διαβάστε το και πείτε μου αν έχω δίκιο.
Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
"Η άλλη Ευρώπη".
Σκέψου ότι ζεις μια κανονική ζωή. Σε σπίτι με στεγαστικό. Με δύο παιδιά. Έχεις σπουδάσει. Μιλάς τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα. Εργάζεσαι. Έχεις όνειρα και φιλοδοξίες. Στον ελεύθερο χρόνο σου πηγαίνεις σινεμά, διαβάζεις βιβλία, χαζεύεις στο διαδίκτυο. Σκέψου δηλαδή μια ζωή σαν τη δική σου. Μια κανονική ζωή. Και ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, γύρω σου γίνεται κόλαση. Φίλοι και συγγενείς πεθαίνουν από τυφλές βόμβες. Πρέπει να φύγεις. Σκέψου μια βάρκα μέσα στην οποία πρέπει να χωρέσεις εσύ και τα παιδιά σου, ο άνθρωπός σου και όλα τα όνειρα που είχατε σε μια χειραποσκευή. Το σπίτι σου χαμένο για πάντα. Οι γονείς σου μόνοι, παρατημένοι στο χάος. Δίνεις τις τελευταίες σου οικονομίες για να αγοράσεις μια θέση γι αυτούς που αγαπάς σε μια φουσκωτή βάρκα. Για να τους σώσεις. Και τώρα σκέψου αυτό το πλάσμα στα παράλια της Τουρκίας, μισό στο νερό με τα χεράκια του πίσω, σαν κούκλα σπασμένη στην άμμο. Το μικρό σώμα που χωρά σε μια χούφτα, αλλά δεν μπόρεσε να χωρέσει στον κόσμο αυτό. Σκέψου, λοιπόν, ότι δεν θέλει και πολύ για να τουμπάρει από τη μια στιγμή στην άλλη ολόκληρη η ζωή σου σαν βάρκα μέσα στη μαύρη νύχτα.