Λένε ότι ο δημοσιογράφος πρέπει απλώς να εξιστορεί τα γεγονότα όπως τα βλέπει. Χωρίς προσωπικά σχόλια και τοποθετήσεις. Όσο όμως και αν προσπάθησα να μείνω ουδέτερος, αυτή τη φορά δεν τα κατάφερα. Και ξέρετε κάτι; Ούτε το μετανοιώνω ούτε συγγνώμη ζητώ. Τέλειωσε λοιπόν η χθεσινή "γιορτή". Και όταν λέω "γιορτή", δεν εννοώ βεβαίως αυτήν που, όλοι προφανώς, εννοούμε όταν αναφερόμαστε σε λαϊκές εξεγέρσεις, πορείες και απεργίες. Αυτή είναι γιορτή. Εννοώ την άλλη "γιορτή, το "πανηγύρι", όπου κυρίαρχη θέση καταλαμβάνουν τα τελευταία χρόνια μερικά πανώ, με "fast food" συνθήματα, κομματικές σημαίες, και μια διαδρομή βγαλμένη θαρρείς με "καρμπόν". Εννοώ το ανθρώπινο ποτάμι που ξεκινάει μπροστά από το Μουσείο και καταλήγει στην Ομόνοια, αφού πρώτα "παρελάσει" στην Πατησίων, τη Σταδίου, το Σύνταγμα και την Πανεπιστημίου και ανταλλάξει καθ' οδόν μερικές "φιλοφρονήσεις" με τα όργανα "προστασίας" του πολίτη.