Του Σωτηρίου Καλαμίτση.

Βολευταί τινές εκ ποταμού αναδυθέντες επετέθησαν μετά σφοδρότητος εις τον βαρύν και ασήκωτον υπουργόν ασκούντες κριτικήν, επειδή αυτός έχει αργοπορήσει εις την παραλαβήν του εργοστασίου κλασματοποίησης πλάσματος. Αν και χολωθείς, ο υπουργός δεν τους απείλησε με έμπηξιν εις βάθος τριών μέτρων από της επιφανείας της υδρογείου, περιορισθείς να δηλώσει τα εξής:     

«Όπως και οι ίδιοι οι βουλευτές αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, η σύμβαση για την κατασκευή του εν λόγω εργοστασίου υπογράφηκε τον Ιανουάριο του 1999 (κυβέρνηση Σημίτη), οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2000 (κυβέρνηση Σημίτη) και αποπερατώθηκαν το Σεπτέμβριο του 2002 (κυβέρνηση Σημίτη). Έκτοτε το εργοστάσιο δεν έχει παραληφθεί από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ). Δηλαδή δεν παραλήφθηκε τα τελευταία 2 χρόνια της κυβέρνησης Σημίτη, δεν παραλήφθηκε την 5ετία της κυβέρνησης Καραμανλή, δεν παραλήφθηκε στα 2,5 χρόνια διακυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, δεν παραλήφθηκε κατά τη θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου, δεν παραλήφθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά φυσικά για όλα φταίει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που κυβερνά 15 μήνες και πιο συγκεκριμένα ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης, ο οποίος κατέχει τη θέση αυτή από τον Οκτώβριο του 2015, δηλαδή 7 μήνες. Λογικό…».

Γράφει ο Θοδωρής Νικ. Αθανασιάδης.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Ο καιρός γλύκανε και ο ήλιος, παρά τα δόντια του, άρχισε να θυμίζει άνοιξη. Κι ενώ οι καμπάνες χτυπάνε λυπητερά κι ασταμάτητα, το μυαλό μου πετάει (κοίτα παράξενα παιχνίδια που κάνει το μυαλό πολλές φορές) σε μιαν άλλη Μεγάλη Παρασκευή...

Μεγάλη Παρασκευή, 14 Απριλίου 1944. Στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου (τότε Πλατεία Μπέλλου, σήμερα Πλατεία Δημοκρατίας) οι Γερμανοί απαγχονίζουν τρεις πατριώτες: τον Πάνο Σούλο, τον Χρήστο Σαλάκο και τον Αβραάμ Αναστασιάδη. Τους κρεμάνε, για παραδειγματισμό, σε τρεις φανοστάτες. Λίγο πιο πέρα, στις φυλακές τής Αγίας Τριάδας, εκτελούν μαζικά άλλους 117 άντρες και μια γυναίκα. Πέντε μέρες πριν, ο ΕΛΑΣ είχε ανατινάξει το τραίνο που πήγαινε από το Κρυονέρι στο Αγρίνιο, σκοτώνοντας την... φρουρά που το συνόδευε και στερώντας από τους κατακτητές τα πολύτιμα καύσιμα και το πολεμικό υλικό που μετέφερε. Στο απόσπασμα που εκτελεί τους κρατούμενους συμμετέχουν και "Έλληνες" τσολιάδες, με επί κεφαλής τον υπολοχαγό Μπλέσσα, ο οποίος βγάζει και λόγο, υπερθεματίζοντας το "έργο" των Γερμανών και των τσολιάδων.

Του Σωτηρίου Καλαμίτση.

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο τον Χατζηδάκι, εκ των αντιπροέδρων της ΝΔ, να περιγράφει την διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης ως εξής: «Να σπρώξουμε το τενεκεδάκι λίγο πιο πέρα και βλέπουμε». «Τί είδους παρομοίωση είναι αυτή;», αναρωτήθηκα. Πώς το σκαρφίστηκε τούτο το πράμα ο Αντιπρόεδρας; Δεν το έχω ματακούσει αυτό το «τενεκεδάκι». Κάτι, όμως, με τριβέλιζε. Κάπου βαθειά στο υποσυνείδητό μου κάτι υπήρχε αγκυροβολημένο. Ψάχτηκα και ανέσυρα από το αρχείο μου ένα άρθρο που είχε αναρτήσει στο διαδίκτυο ο Γεράσιμος Ταυρωπός. Έγραφε την 14.07.2015, την επομένη, δηλαδή, της περίφημης 17ωρης διαπραγμάτευσης του Αλέξη στο ανώτατο δυνατό επίπεδο της ΕΕ, εξ αφορμής της πρότασης του Σόϊμπλε για προσωρινή έξοδο της Ελλάδος από την ευρωζώνη, την οποία μετά βδελυγμίας αποκρούσαμε μένοντας Ευρώπη, όπως απαιτούσε το 38,5% του λαού. Προσοχή στην τελευταία και πιο ανατριχιαστική παράγραφο.

Του Σωτηρίου Καλαμίτση.

ΜΕΡΟΣ Α.

Δεν θα γράψω, βέβαια, για τους όρους «ισοδύναμα», «προαπαιτούμενα» και «αξιολόγηση», που έχουν καταντήσει  να σημαίνουν «πρόσθετα φορολογικά μέτρα», «πρόσθετες περικοπές μισθών και συντάξεων», «αυξήσεις τιμών» ή μονολεκτικά «λιτότητα», δηλαδή «αύξηση της ανεργίας», «πιο πολλά λουκέτα», ήτοι «ύφεση» που μετατρέπει οποιαδήποτε αναφορά στην «ανάπτυξη» σε όνειρο απατηλό. Ούτε για τα «προληπτικά μέτρα» [contingency measures] που απαιτούν οι δανειστές, για να καθαρίζουν μια και καλή, ώστε να μην τους βγαίνει η ψυχή με «σκληρές διαπραγματεύσεις» καθώς θα  ζητούν νέα μέτρα, όταν, μετά βεβαιότητος, δεν θα έχουν επιτευχθεί οι στόχοι του εκάστοτε συμφωνουμένου Μνημονίου.

Του Σταύρου Πνευματικάκη.

Πηγή : http://ardin-rixi.gr/archives/198548

Για τη σύντομη θητεία του Βέλγου καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ.

Περισσότερο εξοργιστική, ακόμη κι από την συνέντευξη του Γιαν Φαμπρ, ήταν η επιστολή παραίτησής του. Χωρίς καν να έχει καταλάβει για τι κατηγορήθηκε, χωρίς έστω και το παραμικρό ίχνος αυτοκριτικής, συνέχισε στο ίδιο ελιτίστικο και απαξιωτικό ύφος. Αφού στην περιβόητη συνέντευξη Τύπου παρουσίασε το αμιγώς βελγικό πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ, γεμάτο με δικές του παραγωγές (οποία μετριοφροσύνη…), στην επιστολή παραίτησης ψέγει τη χώρα μας για έλλειψη ελευθερίας! Ενδιαφέρουσα η άποψη του Φλαμανδού για την ελευθερία. Είναι η ελευθερία του έχω την εξουσία και κάνω ό,τι γουστάρω και, επειδή είστε και κατώτεροι, προσκυνήστε με κιόλας! Ενώ, το πόσο ανοικτή είναι η καρδιά και το μυαλό του φάνηκε από το μικρόψυχο, «καλή τύχη στους Έλληνες καλλιτέχνες και το φεστιβάλ τους».