Του Ελευθέριου Ρήνου.
Όταν μεγαλώνει κάποιος που είχε μια σχετικά ήσυχη ζωή, θεωρεί πως η δικαιοσύνη και το «καλό» θα επικρατήσουν. Αυτός ήμουν εγώ στην παιδική μου ηλικία. Σε αντίθεση με εμένα, ο πατέρας μου δεν είχε μια εύκολη ζωή, αντίθετα πάλευε συνεχώς για την επιβίωση κι ένα καλύτερο μέλλον, με μόνα όπλα την εργασία και το μυαλό του. Έφτασε στα γεράματα, μεγάλωσε παιδιά, δημιούργησε πέντε πράγματα, χωρίς να πειράξει ούτε μύγα. Πάντα πήγαινε με το «κερί στο χέρι», ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι έγλυφαν εκεί που έφτυναν. Ακόμη και για αυτούς τους απλούς ανθρώπους, το κράτος είναι πλέον συνώνυμο με τον «κλέφτη», ενώ η κρατική εξουσία διαβρωμένη. Το γνωμικό που θα σου επαναλάβουν είναι το «ου μπλέξεις». Με εξαίρεση την Εθνική Τράπεζα και ορισμένα «ψευτο-λαμόγια» που γνώρισα τελευταία. Εκεί ακόμη και ο φιλήσυχος πατέρας μου θα σήκωνε πρώτος το «τσεκούρι του πολέμου»…