Rib and Sea

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Δεν πρόλαβε η ΚΥΡΙΑ Μαρία Καρυστιανού να ψελίσει, ότι προτίθεται  να ιδρύσει πολιτικό κίνημα και άρχισαν τα όργανα. Οι δημοσκόποι  έσπευσαν να μας ενημερώσουν για το ποσοστό τών ψηφοφόρων που....θα την ψήφιζαν απομακρυνόμενοι  από το κώμα που έχουν ψηφίσει.

Ο ευρωβουλευτής Φαραντούρης διεγράφη από το κώμα του, επειδή άφησε να διαφανεί, ότι θα συνεργασθεί με το νέο κίνημα. Αν είναι δυνατόν! 

Οι ραδιοτηλεπαρουσιαστές αναπαράγουν και αναλύουν σχόλια πωλητικών που τρέμουν, μήπως και τους χαλάσει το μαγαζί που έχουν στήσει.   Πωλητικών  που θέλουν απλώς να συνεχίσουν να τη λυπούνται ως χαροκαμμένη μάνα.

Πώς διανοήθηκες αγαπητή μου Μαρία, ότι μπορείς να εξαλείψεις τη διαφθορά;

- εξωραΐζοντας το πωλητικό σκηνικό;

-καταργώντας τις μίζες που εισπράττουν οι κολλητοί των κωμάτων;

-επιβάλλοντας  αξιοκρατία στην επιλογή και προαγωγή των δημοσίων υπαλλήλων;

-απαγορεύοντας τις απ’ ευθείας αναθέσεις δημόσιων έργων και μάλιστα σε εταιρείες συγγενών υπουργών και με φωτογραφικούς διαγωνισμούς; 

-επιταχύνοντας επί τέλους την απονομή της Δικαιοσύνης;

- αποκαθιστώντας τη λειτουργία τού ΑΣΕΠ, το οποίο έχουν πετσοκόψει; 

-επιβάλλοντας να μην ψηφίζει η Βουλή νόμους που παραβιάζουν το Σύνταγμα;

-εξαφανίζοντας το φαινόμενο επηρεασμού της δικαστικής κρίσης από οικονομικά και πωλητικά συμφέροντα;

-στελεχώνοντας τις απομακρυσμένες περιοχές τής επικράτειας με επαρκές διδακτικό και ιατρικό προσωπικό και εφοδιάζοντας  όλες  τις μονάδες του ΕΣΥ και της εκπαίδευσης με τον απαραίτητο εξοπλισμό;

-εξαλείφοντας το κάθε είδους ρουσφέτι;

-επαναφέροντας τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων σε όσους φυλακίζονται;

-εκμηδενίζοντας την εγκληματικότητα εν γένει;

-καταργώντας το άρθρο 86 του Συντάγματος περί προστασίας όλων των πωλητικών εγκληματιών;

Κυρίως, όμως, εφαρμόζοντας απαρεγκλίτως τη συνταγματικώς επιβαλλόμενη αποστασιοποίηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία ως προαπαιτούμενο για την υλοποίηση όλων των προαναφερθέντων;

Αντί άλλων σου δίνω να διαβάσεις σκέψεις της εφέτη ε.τ. κ. Πατρώνα εξ αφορμής τών εκλογών στην Ένωση Δικαστών και εισαγγελέων στο ουχί μακρυνό 2022.

https://www.dimokratiki.gr/10-05-2016/esthisi-prokalesan-thesis-tis-proedrou-efeton-gia-ti-dikeosini-stous-dikigorous-tis-rodou/

«Η διαπίστωση ότι η Δικαιοσύνη στον τόπο μας ανταγωνίζεται σε απαξίωση την πολιτική εξουσία, είναι πλέον καθολική. Μία περιήγηση στις σελίδες των ηλεκτρονικών και των συμβατικών μ.μ.ε. των δύο τελευταίων μηνών αρκεί για να σας πείσει. Η κρίση αξιών έχει προσβάλει τη Δικαιοσύνη στην ουσία της, ως θεσμό, καθώς η δυσπιστία και η αμφισβήτηση, όχι μόνο του λαϊκού στοιχείου, αλλά και του νομικού κόσμου, δεν περιορίζεται απλά σε ζητήματα ποιότητας και ταχύτητας της παροχής υπηρεσιών από τους δικαστές προς τους πολίτες, αλλά συχνά ακουμπά και ζητήματα ηθικής διαφθοράς, όχι απαραίτητα με υλικά ανταλλάγματα, διότι τα «δώρα» της πολιτικής εξουσίας μπορεί να είναι ποικίλα.

Στις θλιβερές αυτές διαπιστώσεις, πολύ έχει συντελέσει (και μόνο κάποιος που εθελοτυφλεί δεν το παραδέχεται) η όσμωση της πολιτικής με τη δικαστική εξουσία. Η όσμωση αυτή, που μόνο κακές παρενέργειες προκαλεί στη δικαστική ανεξαρτησία, είναι αναγκαίο παράγωγο του θεσμοθετημένου τρόπου της επιλογής της ηγεσίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων και εν προκειμένω του Αρείου Πάγου που ενδιαφέρει εμάς. Το ισχύον σύστημα επιλογής από το Υπουργικό Συμβούλιο (έστω και μετά από μία ανούσια ακρόαση στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής) κατακρίνεται σφόδρα, κυρίως με τη σκέψη ότι δημιουργεί εξάρτηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την πολιτική εξουσία.

Έγινε πριν μερικές μέρες συζήτηση στη Βουλή για την Δικαιοσύνη με κατηγορίες εκατέρωθεν ότι γίνονταν και γίνονται παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και ότι με κυβερνητικές παρεμβάσεις ναρκοθετείται η ανεξαρτησία της. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί γιατί έχει παιχθεί πολλές φορές. Με το Σύνταγμα του 1975 στο άρθρο 90 προβλέπεται ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης ορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, δηλαδή από την εκάστοτε κυβέρνηση, την εκτελεστική εξουσία.
Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ένας τέτοιος τρόπος επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης δημιουργεί τον ομφάλιο λώρο μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και της δικαστικής και ότι η εκάστοτε κυβέρνηση επιλέγοντας την ηγεσία της Δικαιοσύνης επεμβαίνει και ασκεί έλεγχο, καταργώντας στην πράξη την διάκριση των εξουσιών. Όλα τα κόμματα, όσο είναι στην αντιπολίτευση, καταγγέλλουν το γεγονός, υπόσχονται να το αλλάξουν με δημοκρατικότερο τρόπο, αλλά όταν γίνονται κυβέρνηση, το ξεχνούν, απλά γιατί τους εξυπηρετεί και αυτούς στα σχέδιά τους να μην έχουν μία ενοχλητική δικαστική εξουσία.

Οι πάντες λοιπόν έχουν κατανοήσει ότι ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την πολιτική και τη δικαστική εξουσία με κίνδυνο παθολογικών εξελίξεων (ο νοών νοείτω) είναι βασικά η επιλογή της ηγεσίας μας από την Κυβέρνηση. Και κάθε κυβέρνηση (λογικό είναι) δεν θέλει να έχει ξένους προς αυτήν στη ηγεσία της δικαιοσύνης. Θέλει να έχει «ημέτερους» και ελάχιστα ενοχλητικούς. Όχι, ότι αυτό πάντοτε το επιτυγχάνει, αλλά αυτές είναι οι προθέσεις των πολιτικών.
Για να γίνει κατανοητό πόσο επηρεάζει τη Δικαιοσύνη ο ισχύων σήμερα τρόπος επιλογής, σας αναφέρω τα εξής αριθμητικά στοιχεία: Ο Άρειος Πάγος σήμερα αποτελείται από 60 περίπου αρεοπαγίτες, 10 αντιπροέδρους και τον πρόεδρο, σύνολο 71 δικαστές. Από αυτούς, το υπουργικό συμβούλιο εμπλέκεται στην επιλογή των αντιπροέδρων και του προέδρου, δηλαδή στην επιλογή 11 δικαστών, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση εμπλέκεται στην επιλογή του 15% περίπου των μελών του Αρείου Πάγου, κατά το ίδιο δε ποσοστό εμπλέκεται η κυβέρνηση και στα άλλα δύο ανώτατα δικαστήρια.

Γι’ αυτό επανειλημμένα έχουν γίνει και επιλογές με κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας. Υπάρχουν και πολιτικοί που έχοντας τη σχετική εξουσία υποκύπτουν στον πειρασμό να επιλέγουν ηγεσία στη Δικαιοσύνη η οποία νομίζουν ότι θα εξυπηρετεί την πολιτική τους. Επίσης φαίνεται να έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης και ιδίως του νομικού κόσμου στο αδιάβλητο των επιλογών από την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτά αποτελούν επαρκείς λόγους για να αφαιρεθεί (με αναθεώρηση του άρθρου 90 του Συντάγματος) η σχετική αρμοδιότητα από το Υπουργικό Συμβούλιο.

Η καλύτερη κατά τη γνώμη μου λύση θα ήταν να ανατεθεί η αρμοδιότητα επιλογής της δικαστικής ηγεσίας σε εξωδικαστικό συλλογικό όργανο, με την αντιπροσωπευτικότερη δυνατή σύνθεση, ώστε τυχόν «εξαρτήσεις» να διαχέονται σε ευρύ κύκλο προσώπων από πολλούς χώρους (όχι μόνο της πολιτικής) και έτσι να εξαφανίζονται ή να αποδυναμώνονται. Στο όργανο αυτό θα μπορούσαν να μετέχουν εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας- όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, ανάλογα με τη δύναμή τους-, της εκτελεστικής εξουσίας (π.χ. ο υπουργός Δικαιοσύνης), του νομικού πανεπιστημιακού και δικηγόρου κόσμου, και φυσικά ανώτατοι δικαστικοί.
Ενώ λοιπόν τυπικά πάντοτε είχαμε ως προμετωπίδα των συνδικαλιστικών μας επιδιώξεων την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και τη δημοκρατικότερη επιλογή της ηγεσίας μας, εν τούτοις αυτό ουδέποτε αποτέλεσε μία ουσιαστική και καίρια επιδίωξη των εκάστοτε διοικήσεων της Ενώσεως και μάλλον είχε μία διακοσμητική θέση στην ατζέντα τους.

Καιρός είναι να το επιδιώξουμε σθεναρά και με υπευθυνότητα και αυτό θα αποτελέσει, αν με τιμήσετε με την ψήφο σας και με εκλέξετε, βασικό αγωνιστικό μέλημά μου, παράλληλα βέβαια με τα άλλα στενά συνδικαλιστικά ζητήματα του κλάδου, τα οποία επίσης είναι σπουδαία και δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε γιατί και αυτά θωρακίζουν θεσμικά την ανεξαρτησία μας.

Τέλος, ένα άλλο σημαντικότατο ζήτημα, το οποίο άπτεται της ουσίας της δικαστικής μας ακεραιότητας και ανεξαρτησίας είναι ο διορισμός συνταξιούχων δικαστών σε θέσεις συνήθως προέδρων αλλά και απλών μελών στα διοικητικά συμβούλια των λεγόμενων Ανεξαρτήτων Αρχών που και πολλές είναι και παχυλούς μισθούς παρέχουν. Η εκτελεστική εξουσία έχει επιλέξει και αυτόν τον τρόπο «διείσδυσης» στο δικαστικό σώμα. Επιλέγει κάποιους εκ των ανωτάτων δικαστών, με κριτήρια που εκείνη ορίζει και, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή τους, τους προσφέρει αυτήν την ποθητή απασχόληση. Αναρωτηθήκαμε όμως γιατί η κάθε Κυβέρνηση επιλέγει τον ένα ή τον άλλο ανώτατο δικαστή για τις περιζήτητες αυτές θέσεις και όχι έναν άλλον; Μεσολάβησαν κάποιες διαβεβαιώσεις ή άλλους είδους αθέμιτες συναλλαγές; Αν εξετάσει κάποιος προσεκτικά τις επιλογές των προσώπων των τελευταίων 20 ετών, θα βγάλει τα συμπεράσματά του εύκολα. Θα διαπιστώσει μάλιστα και εκλεκτικές συγγένειες με τις απελθούσες διοικήσεις της Ενώσεώς μας.

Το ζήτημα λοιπόν αυτό έχει σημαντικότατη διάσταση, καταρχάς διότι με τον τρόπο αυτό κλονίζεται εμμέσως η ανεξαρτησία της εν ενεργεία δικαιοσύνης, λόγω των κινδύνων διαπλοκής που μπορεί να ανακύψουν κατά τα τελευταία χρόνια της καριέρας των δικαστικών λειτουργών.

Έχει όμως και άλλη μία παράμετρο, καθόλου ευκαταφρόνητη. Η πολιτική εξουσία εξασφαλίζει περιζήτητες θέσεις στελεχών των Ανεξαρτήτων Αρχών σε συνταξιούχους άνω των 67 ετών, τη στιγμή που υπάρχουν άνεργοι νέοι άνθρωποι με ικανότητες και επιστημονικούς τίτλους αξιοζήλευτους.

Το Σύνταγμα απαγορεύει στην ουσία του διορισμούς αυτούς των συνταξιούχων δικαστών βλ. άρθρα 21 παρ. 5 (δημογραφική πολιτική) και 22 παρ. 1 του Συντάγματος (δικαίωμα εργασίας και υποχρέωση του Κράτους να δημιουργήσει συνθήκες απασχόλησης για όλους). Επομένως, όχι μόνο για λόγους έμμεσης διαφθοράς της συνειδήσεως των ανωτάτων δικαστών με την υπόσχεση τέτοιων θέσεων, αλλά και για λόγους συνδεόμενους με την προστασία της εργασίας των νέων (των οποίων η ανεργία εκτιμάται σε εξήντα τοις εκατό τουλάχιστον), πρέπει ως Ένωση να επιδιώξουμε να μπει ένα τέρμα στ” αυτήν την κατάσταση. Σας υπόσχομαι να αγωνιστώ και γι” αυτό αν εκλεγώ.

Υπάρχει και ένα τελευταίο, για το οποίο η μέχρι τώρα δράση της Ενώσεώς μας παρουσιάζει μεγάλο έλλειμμα. Το γνωρίζετε από την πρόσφατη συζήτηση για τη Δικαιοσύνη στη Βουλή. Είναι πολύ ανησυχητικό το γεγονός ότι, όχι μία αλλά αρκετές φορές, τα τελευταία χρόνια με πρόταση της κυβέρνησης το Κοινοβούλιό μας ψήφισε τροπολογίες που συνιστούσαν ωμή επέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης αποποινικοποιώντας αδικήματα κ.λπ. για να ευνοήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα και πρόσωπα. Μέσα στον ορυμαγδό των εκατέρωθεν καταγγελιών, δεν αξιολογήθηκε από τη διοίκηση της Ενώσεως η βαρύτητα του γεγονότος, ότι δηλαδή το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε τροπολογίες που οδηγούσαν στην ατιμωρησία για συγκεκριμένα αδικήματα συγκεκριμένων ατόμων… Είναι και αυτό φαινόμενο της γενικότερης απαξίωσης των θεσμών που με ευθύνη αυτών που τους υπηρετούν μειώνεται το κύρος τους στη συνείδηση του πολίτη, ενισχύονται αντανακλαστικά ακραίες πολιτικές δυνάμεις και δημιουργούνται κίνδυνοι και για την σωστή λειτουργία του πολιτεύματος. Πιστεύω ότι το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης πρέπει να έχει υγιέστερα αντανακλαστικά σε τέτοια νοσηρά φαινόμενα και να παρεμβαίνει αποτρεπτικά με καταγγελτικές, αλλά βαθιά μελετημένες ανακοινώσεις έγκαιρα και όχι εκ των υστέρων. Σας υπόσχομαι να αγωνιστώ και γι’ αυτό με ευσυνειδησία και χωρίς παρωπίδες, αν εκλεγώ».

Εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρεις.

Και επειδή ΚΥΡΙΑ Καρυστιανού σού έχουν προσδώσει διάφορες ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις [αριστερή, κεντρώα, δεξιά, ακροδεξιά κ.λπ.] παραθέτω κατωτέρω τη δική μου ιδεολογικοπολιτική τοποθέτηση, για να μη με παρεξηγήσεις.

2 ΑΥΓ 2012

Δεξιός ή αριστερός; Τι είμαι επιτέλους;

[δεν αναφέρομαι στη γνωστή ερώτηση του ράφτη, αν και ταιριάζει γάντι στο κείμενο που ακολουθεί]

Του Σωτήριου Καλαμίτση.

Δεν θέλω να βλέπω να σχηματίζονται ουρές από ηλικιωμένους που προσέρχονται στα ιατρεία του ΙΚΑ για ιατρική εξέταση ή για να τους γράψουν φάρμακά στο συνταγολόγιο, ούτε και να κλείνουν ιατρικό ραντεβού στους ασφαλισμένους μετά από ... εξάμηνο.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να αρχίζει η καταβολή της σύνταξης οποιουδήποτε συνταξιοδοτούμενου εντός μηνός από την κατάθεση όλων των δικαιολογητικών στον αρμόδιο φορέα.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να προβαίνει το Δημόσιο σε άχρηστα ή υπερτιμολογημένα έργα και προμήθειες, ώστε να θησαυρίζουν οι εργολάβοι και οι αναθέτοντες μιζολήπτες εις βάρος των έργων κοινής ωφελείας. Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να παρέχει το κράτος δωρεάν και σωστή παιδεία καταργώντας πλήρως και δια ροπάλου τα πάσης φύσεως «ιδιαίτερα» μαθήματα, ακόμη δε και τα ιδιωτικά σχολεία, προ πάντων δε τα εδώ παραρτήματα διαφόρων κωλεγίων, αλλά και τα φροντιστήρια.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να εισάγονται στα ΑΕΙ φοιτητές με βαθμό κάτω από 14/20, έστω και αν σκούζουν πολλοί ότι φεύγει πολύτιμο συνάλλαγμα στο εξωτερικό για να σπουδάσουν εκεί όσοι δεν τα καταφέρνουν να σπουδάσουν εδώ. Τις ειδικότητες που έχει ανάγκη η κοινωνία πρέπει να κανονίζει η πολιτεία και όχι οι γονείς.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μην αλλάζει το σύστημα της παιδείας και η διδακτέα ύλη εξ αιτίας της αλλαγής κυβέρνησης ή υπουργού και μόνον.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να έχουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης δεύτερη απασχόληση, αλλά να περιορίζονται στο διδακτικό και ερευνητικό έργο τους.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μπορώ να προγραμματίζω της ζωή μου με βάση ένα σταθερό οικονομικό και φορολογικό σύστημα.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να βλέπω απαθή τον πνευματικό μας κόσμο [Ακαδημία Αθηνών] που στέκεται απόμακρη και σιωπηλή απέναντι σε οποιοδήποτε κοινωνικό ζήτημα, όσο σοβαρό και αν είναι.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να έχουν όλοι οι Έλληνες το ίδιο επίπεδο περίθαλψης, να καταργηθούν τα ράντζα, να καταργηθούν οι Α, Β και Γ θέσεις στους θαλάμους νοσηλείας και να δικαιούνται όλοι νοσηλείας σε τρίκλινους θαλάμους, εκτός αν η νοσηλεία σε μονόκλινο επιβάλλεται για ιατρικούς και μόνον λόγους.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να πηγαίνω στο νοσοκομείο, όποτε έχω ανάγκη και να με εξετάζει ο γιατρός ως αν περιεργάζεται φακελάκι, ούτε να εξαρτώμαι από το πότε θα ευδοκήσει ο κ. καθηγητής να με βολέψει ως περιστατικό εφημερίας στις κλίνες που έχει καπαρωμένες, λες και αποτελούν ιδιοκτησία του. Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να γνωρίζω τα ονόματα όλων αυτών που παραβιάζουν τον νόμο και διώκονται για ειδεχθή εγκλήματα, όπως η παιδική πορνογραφία, ο βιασμός, η παιδεραστεία, ο φόνος, η απάτη, η κατάχρηση δημοσίου χρήματος, η φοροδιαφυγή, η χρήση ναρκωτικών από τηλεοπτικά πρότυπα ή «επώνυμα» εν γένει προσώπατα που υποβαθμίζουν τη ζωή μου και εκθέτουν σε ποικίλους κινδύνους εμένα, τα παιδιά μου, τους οικείους μου και ολόκληρη την νομοταγή κοινωνία που δεν διάγει «φίνα, μάγκικα, εξυπνακίστικα και ωραία».

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω αδρανοποιημένη την Αστυνομία φυλάττουσα όλα τα λαμόγια με τα δικά μου λεφτά και αδύναμη να προστρέξει, όταν κινδυνεύει η ζωή μου και η περιουσία μου. Θέλω να κυκλοφορώ ελεύθερος και ασφαλής οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου σε οποιοδήποτε σημείο της επικράτειας.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να τηρούν οι οδηγοί απαρεγκλίτως τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να πηγαίνουν στο αυτόφωρο με την παραμικρή παράβαση που συνεπάγεται κινδύνους για μένα και όλους τους συνανθρώπους μου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να μένει απαθής η πολιτεία έναντι αυτών που δεν έχουν ασφαλισμένα τα αυτοκίνητά τους και αποτελούν κινούμενους κινδύνους για όλο το κοινωνικό σύνολο.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω τη Δικαιοσύνη να μην κλείνει τα μάτια στα ανομήματα των «μεγάλων» και να τα έχει ορθάνοιχτα στις αμαρτίες των «μικρών».

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να έρχεται ο εφοριακός να με ελέγξει όντας προκατειλημμένος ότι είμαι φοροφυγάς και με διάθεση «να τα βρούμε» με το αζημίωτο για εκείνον, αλλά με ζημία του κράτους και της τσέπης μου. Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να προάγονται και μετατίθενται οι δημόσιοι υπάλληλοι αξιοκρατικά και με γνώμονα το έργο που επιτέλεσαν για την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να ξανακούσω για ειδικούς συμβούλους των υπουργών, βουλευτών κ.λπ.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό να μην με κοιτάζουν σαν εξωγήινο, επειδή ένας μαλάκας πρωθυπουργός βουτηγμένος στη διαφθορά με απεκάλεσε διεφθαρμένο.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να με «δουλεύουν» όλοι προεκλογικώς και να με ξεσκίζουν μετεκλογικώς ατιμωρητί.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μπορώ να κατηφορίζω την οδό Σοφοκλέους και την κάθετη αυτής οδό Μενάνδρου όπως έκανα πριν 20 χρόνια χωρίς να γίνομαι αξιοπερίεργο θέαμα για τους παρείσακτους συνανθρώπους μου, οι οποίοι επιδίδονται καθημερινώς στην παραβίαση πλειάδας διατάξεων του Ποινικού Κώδικα. Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να πλανάται η παραμικρή υποψία ότι η προσφυγή μου στη Δικαιοσύνη είναι μάταιη, επειδή ο αντίπαλος είναι «ισχυρός» [«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»] και έχει τα μέσα και τις διασυνδέσεις για να με συνθλίψει.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να μου πουλάνε τα ΜΜΕ φύκια για μεταξωτές κορδέλες και να μην μπορώ να τους τρίβω τη μούρη επί τόπου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να πληρώνομαι τις υπερωρίες που δουλεύω χωρίς να κινδυνεύω να χάσω τη δουλειά μου, αν διαμαρτυρηθώ.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να βλέπω νέους να κάθονται αραχτοί στο λεωφορείο και να μην παραχωρούν τη θέση τους σε ηλικιωμένους, εγκύους και εν γένει πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας ή ιδιαίτερης στοργής.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μου συμπεριφέρονται οι ταξιτζήδες κοσμίως και να μην το παίζουν εκβιαστές άρχοντες της ασφάλτου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να με δουλεύει ο έμπορος κάνοντας δήθεν εκπτώσεις, αλλά ούτε και να βλέπει την επιχείρησή του να καταρρέει, επειδή οι διάφοροι λαθρομετανάστες πουλούν την λαθραία πραμάτεια τους μπροστά από το μαγαζί του υπό τα απαθή βλέμματα της αστυνομίας και των αλληλέγγυων δημοκρατορικών προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μην απαιτεί ο πελάτης μου να εκδώσω απόδειξη για μικρότερη αμοιβή, ώστε να επιβαρυνθεί λιγότερο ΦΠΑ.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να μοιράζουν σε ΜΚΟ οι υπουργίσκοι και πάσης φύσεως παρατρεχάμενοι τα χρήματα που με τόσο κόπο έχω αποκτήσει. Όσοι συνάνθρωποί μου είναι πονόψυχοι, ας ιδρύσουν όσες ΜΚΟ θέλουν με τα δικά τους λεφτά και όχι και με τα δικά μου. Είμαι κι εγώ πονόψυχος, αλλά τα λεφτά μου δεν μου περισσεύουν για να τα τρώνε οι ΜΚΟλοι.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να προστρέχει ο συμπολίτης μου εις βοήθειάν μου, όταν κινδυνεύω, και το ίδιο να κάνω και εγώ, όταν κινδυνεύει εκείνος.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να βλέπω τους συμπατριώτες μου να συνωθούνται και να διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάρει πρώτος κάτι ή ποιος θα μπει πρώτος στο λεωφορείο για να καταλάβει την καλλίτερη θέση. Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να υπάρχει ενιαίο όριο συνταξιοδότησης και ενιαία οικονομική αντιμετώπιση των εργαζομένων με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπου η διαφοροποίηση είναι εκ των πραγμάτων ή εκ της φύσεως αναπόφευκτη.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να υπάρχει συμπολίτης μου που θα έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει στον γνωστό τού γνωστού για να βρει «λύση» σε ένα δίκαιο αίτημά του.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μην υπάρχει συμπολίτης μου που θα έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει στον γνωστό του γνωστού για να βρει «λύση» σε ένα μη νόμιμο αίτημά του.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να αναγκάζονται οι δημόσιοι λειτουργοί να έχουν και δεύτερη απασχόληση για να τα βγάλουν πέρα με τα οικογενειακά τους βάρη, με αποτέλεσμα να ταπεινώνονται οι ίδιοι και να απαξιώνονται στα μάτια μου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να λειτουργεί απρόσκοπτα το ΑΣΕΠ και να καταργηθούν όλες οι εξαιρέσεις που έχουν θεσπισθεί για την πρόσληψη «εκτός ΑΣΕΠ».

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να με βλέπει οποιοσδήποτε δημόσιος υπάλληλος ως σπαζαρχίδη, αλλ’ ως τον εργοδότη του που του βγαίνει η Παναγία [με συγχωρείτε κ. Ρεπούση] για να πληρώσει τον μισθό τού δημοσίου υπαλλήλου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να εξαφανισθεί ο νεποτισμός από όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου, προ πάντων δε εκεί όπου οι αποδοχές των καταλαμβανόντων οποιαδήποτε θέση προέρχονται από τα χρήματά μου.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω οι κυβερνήτες μου να είναι ραγιάδες και να σκύβουν το κεφάλι σα εθνικά θέματα [Σκοπιανό, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος].

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μην αποτελούν είδηση άξια ένταξης στα δελτία ειδήσεων οι διακοπές των ξέκωλων και των μεγαλόσχημων που δεν έχουν αποδείξει τον μόχθο, με τον οποίον απέκτησαν τον πλούτο τους.

Αυτό με κάνει αριστερό ή δεξιό;

Δεν θέλω να υπάρχει το άρθρο 86 στο Σύνταγμα.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να παρέχεται ίσος χρόνος εμφάνισης στα κανάλια τόσο των «επωνύμων» όσο και των ανώνυμων, π.χ. ενός ψαρά από

την Αμοργό δίπλα στον Αδωνι Γεωργιάδη, ενός άνεργου από το Κερατσίνι δίπλα στον κ. Σίμο Κεδίκογλου, ενός έντιμου εφοριακού ή επιθεωρητή δίπλα στον κ. Καπελέρη, ενός πολύτεκνου δίπλα στην κ. Διαμαντοπούλου, ενός συνταξιούχου καρκινοπαθούς δίπλα στον κ. Κουτρουμάνη [πού τον θυμήθηκα τώρα αυτόν] κ.ο.κ.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Δεν θέλω να φιμώνει το ΕΣΡ όσους εναντιώνονται στην καθεστηκυία τάξη επειδή δήθεν δεν ομιλούν κοσμίως, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν δικαιολογημένα μερικά γαμοσταυρίδια [αυτό θα αρέσει στην κ. Ρεπούση] στους ξεφωνημένους γκλαμουράτους λελέδες.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Θέλω να μη με κοροϊδεύουν με τσιτάτα τύπου «Αλλαγή» [και πάνω τούρλα], «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» [με τα πράσινα], «Εκσυγχρονισμός» [της αρπαχτής], «Επανίδρυση» [του Δεσποτάτου των νταβατζήδων], «Λεφτά υπάρχουν» [για τα λαμόγια], «Επαναδιαπραγμάτευση» [του κώλου], «Ανακατάληψη» [του δημόσιου κορβανά], «Όχι στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» [ναι στην εκμετάλλευση των ζωντόβολων από τα ζώα].

Με λίγα λόγια: θέλω να εφαρμοσθεί επί τέλους η συνταγματική περί ισονομίας επιταγή και να παραμερισθεί η νομικίστικη θεωρία περί αριστερής και δεξιάς ερμηνείας των νόμων. Θέλω να επικρατήσει σεβασμός και αξιοκρατία παντού, ώστε να νοιώθω πραγματικά υπερήφανος που γεννήθηκα και ζω σ αυτόν τον τόπο όντας κληρονόμος μιας ανεξάντλητης και απαράμιλλης πολιτιστικής κληρονομιάς, την οποία δεν θα αναγκάζομαι να επικαλούμαι ως άλλοθι κάθε φορά που θα με χλευάζουν οι «πολιτισμένοι» αλλοδαποί.

Αυτό με κάνει δεξιό ή αριστερό;

Πού στο διάολο βρίσκονται επί τέλους αυτές οι διαχωριστικές γραμμές που με κάνουν να διερωτώμαι, αν είμαι δεξιός ή αριστερός;

Εγώ θέλω να είμαι απ’ όλα:

γουστάρω να είμαι αναρχοακροαριστεροκομμουνιστοκεντροαριστεροκεντροδεξιοακροδεξιοβασιλοχουντοφασίστας, επειδή θέλω και δεν θέλω όσα αράδιασα ανωτέρω.

Κι αν όλα τούτα είναι ουτοπικά, ναι ρε γουστάρω να είμαι αναρχοακροαριστεροκομμουνιστοκεντροαριστεροκεντροδεξιοακροδεξιοβασιλοχουντοφασιστοουτοπιστής.

Σχόλιο "Rib and Sea"

Θα μπορούσα κάλλιστα να συμφωνήσω σε όλα με τον φίλο Σωτήρη Καλαμίτση, αν οι προβληματισμοί του στο δεύτερο μέρος του άρθρου του, όπου διερωτάται αν θέλοντας την πραγματική κάθαρση της κόπρου του Αυγείου και την αποκατάσταση της νομιμότητας είναι αριστερός ή δεξιός, ήταν και προβληματισμοί της κυρίας Καρυστιανού. Επειδή όμως δεν άκουσα (μέχρι στιγμής) απ' τα χείλη της κυρίας Καρυστιανού ανάλογους προβληματισμούς, πέραν της διακαούς επιθυμίας της για κάθαρση της Δικαιοσύνης (διακαής πόθος της συντριπτικής πελιοψηφίας των Ελλήνων), δικαιούμαι να διατηρώ τις εύλογες πιστεύω επιφυλάξεις μου για την αξιοπιστία τής απόφασής της να κατέβει στον πολιτικό στίβο και να διεκδικήσει την είσοδό της στο Κοι(υ)νοβούλιο.

Βεβαίως και είναι αναφαίρετο δικαίωμα της κυρίας Καρυστιανού, όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη που δεν του έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα τού εκλεγεσθαι, να δημιουργήσει κόμμα και να ζητήσει την ψήφο των Ελλήνων στις εθνικές εκλογές. Δεν πρέπει όμως πρώτα να ανακοινώσει το πρόγραμμά της στο σύνολό του; Θεωρεί δηλαδή η κυρία Καρυστιανού ότι αρκεί η οργή για την δολοφονία του παιδιού της και η εύλογη επιθυμία της να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, για να της εξασφαλίσει το εισιτήριο εισόδου της στη Βουλή;

Και εντάξει, ας δεχθώ ότι κατέβηκε η κυρία Καρυστιανού στις εκλογές και κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσοστό των ψήφων που απαιτείται για να μπει στο Κοι(υ)νοβούλιο. Πώς θα καταφέρει να φέρει κάθαρση στη Δικαιοσύνη; Εκτός και αν δεχθώ ότι θα συγκεντρώσει το ποσοστό εκείνο των ψήφων που θα της δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση! Γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα περιοριστεί κι' αυτή στον άχαρο ρόλο μιας φωνασκούσας αντιπολίτευσης που δεν έχει τη δυνατότητα να νομοθετήσει. Καλό είναι να θυμόμαστε άλλωστε ότι ο σημερινός πρωθυπουργός κατέβηκε στις εκλογές με την κυρίαρχη υπόσχεση πως θα καταργήσει αμέσως το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών. Μέχρι σήμερα άκρα του τάφου σιωπή επί του θέματος...

Το να απευθύνεσαι λοιπόν, αγαπητή κυρία Καρυστιανού, στο θυμικό ενός λαού, ο οποίος άγεται και φέρεται από επίορκους πολιτικούς τα τελευταία 50 χρόνια, και ο οποίος σίγουρα συμπάσχει με τον πόνο μιας μητέρας της οποίας το παιδί δολοφονήθηκε, δεν είναι αρκετό για να σε αναγορεύσει σε ικανό ηγέτη που μπορεί να πάρει στους ώμους του αυτή τη χώρα.

Πρώτα λοιπόν έπρεπε να ανακοινώσετε το πλήρες πρόγραμμα τού υπό ίδρυσιν κόμματός σας, πρώτα έπρεπε να πειτε  τι σκοπεύετε να κάνετε για την Υγεία, την Παιδεία, την εξωτερική πολιτική, τα έργα υποδομής στην ξεχασμένη περιφέρεια, τη λαθρομετάναστευση, την αξιοκρατία, την φηφιακή διακυβέρνηση, την πάταξη της γραφειοκρατίας, την αναβίωση της πρωτογενούς παραγωγής, την κατάργηση της μίζας και του ρουσφετιού, τον διαχωρισμό πολιτικής και δικαστικής εξουσίας, την ασυλία των πολιτικών κ.λπ. κ.λπ., και μετά να ζητήσετε την ψήφο του λαού. 

Επειδή πάντως σαν αδέσποτος δημοσιογράφος, που δεν φορά κομματικές παρωπίδες κανενός κόμματος ή αποκόμματος, δίνω πάντοτε την ευκαιρία στον συνομιλητή μου την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τις όποιες αμφιβολίες ή επιφυλάξεις μου, σας κάλεσα μέσω ενός sms που έστειλα στο προσωπικό σας τηλέφωνο να δεχθείτε το αίτημά μου για μια συνέντευξη μπροστά στην κάμερα. Αναμένω και ελπίζω...

Ιωσήφ Παπαδόπουλος