Rib and Sea

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ο Λουκάς γεννήθηκε στη Δραπετσώνα το 1952. Ο πατέρας του λιμενεργάτης στον Πειραιά και η μητέρα του οικοκυρά. Η κατοικία τους ένα χαμόσπιτο με μισοσπασμένα κεραμίδια. Δύο δωμάτια, λουτρό και κουζίνα. Μόλις τελείωσε την 4η Δημοτικού άρχισε να δουλεύει στα μανάβικα της γειτονιάς, για να βοηθήσει τα οικονομικά τής οικογένειας. Δεν ξαναπήγε σχολείο. Είχε τρία αδέλφια μικρότερα. Τον Σπύρο, τη Λένια και τη Μαίρη. Στα 21 του κατετάγη, για να υπηρετήσει την πατρίδα. Βασική εκπαίδευση στην Κόρινθο και ακολούθως μετάθεση στον Έβρο, από όπου απολύθηκε έχοντας συμπληρώσει δύο χρόνων θητεία.

Επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και συνέχισε να δουλεύει. Αυτή τη φορά σε μία βιοτεχνία οικοδομικών υλικών στην Κοκκινιά. Γνώρισε την Αρετούλα, παντρεύτηκαν και απέκτησαν τρία παιδιά. Ζούσαν στο Πέραμα σε νοίκι.

Δεν άφησε κανένα παιδί του να δουλέψει. Και τα τρία παιδιά έβγαλαν το Γυμνάσιο και πέτυχαν στο Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησαν αριστούχοι και άρχισαν να ασκούν το δικό τους επάγγελμα. Η Γιάννα αρχιτέκτων, ο Αντώνης δικηγόρος και ο Μανώλης γιατρός.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Έχω ξαναγράψει για τα βιβλία τού μη νομικού Ιωάννη Καραμολέγκου, ο οποίος αναλύει το Σύνταγμά μας καλλίτερα από πλείστους όσους συνταγματολόγους και προτείνει διατάξεις που μπορούν να αναδείξουν τη λαϊκή κυριαρχία και την κατατρόπωση των λυμεώνων τού μόχθου του λαού. Τούτη τη φορά θα αναφερθώ στο νέο βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΡΥΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ» και υπότιτλο «Οι θεσμικές παθογένειες που εγκλωβίζουν την Ελλάδα σε πορεία καταστροφής και ο δρόμος προς την Αναγέννηση».

Αντιγράφω το οπισθόφυλλο:        

«Όταν μία σύμπτωση επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Όταν, μάλιστα, 216 θεσμικές παθογένειες λειτουργούν προς την ίδια κατεύθυνση, συνδέονται μεταξύ τους, αλληλοτροφοδοτούνται και προστατεύουν η μία την άλλη, η παρακμή παύει να μοιάζει με λάθος και αρχίζει να εμφανίζει τα χαρακτηριστικά οργανωμένου σχεδίου.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ψάχνω χρόνια τώρα να βρω κάτι καλό, για να πάψω να μουρμουράω,  γκρινιάζω  και βρίζω. Αλλά πριν γράψω γι’ αυτό οφείλω να αντιγράψω τούτο το τιτίβισμα και να σημειώσω ότι χάρη σε αυτούς τους ελάχιστους [ελαχιστότατους που λένε οι μορφωμένοι] ανθρώπους εξακολουθούμε να υπάρχουμε ως έθνος.  

@AretiAthanasiu

«Τον γνωρίζετε αυτόν τον Άνθρωπο;
Περιμένοντας σήμερα στην αναμονή για το σπήλαιο του Διρού μια κοπέλα έπεσε στα σκαλοπάτια και χτύπησε στο πρόσωπο. Στην προσπάθειά της να σηκωθεί λιποθύμησε και έπεσε κάτω ξανά.

Αμέσως έσπευσε η σύζυγος μου, η οποία είναι γιατρός, για να της παράσχει τις πρώτες βοήθειες. Μαζεύτηκε κόσμος γύρω από την κοπέλα για να δημιουργήσουν σκιά με πετσέτες και να της δίνουν νερό και κουράγιο.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ανοίγω το βλακοκούτι και όλα τα βοθροκάναλα έχουν τις ίδιες ειδήσεις. Εν πρώτοις το θανατηφόρο τροχαίο τής ημέρας. Ακολουθούν  οι εξαγγελίες των αρχηγών των πωλητικών κωμάτων. 99% ίδιες της τελευταίας 50ετίας. Όλο θα και θα και θα, σκάσε βρε παραμυθά!!

Ζούμε σε καθεστώς καπιταλισμού, όπου ο υπ’ αριθμόν ένα νόμος της  αγοράς είναι προσφορά και ζήτηση, αλλά και θεμιτός ανταγωνισμός. Εν τούτοις ο πορδυπουργός επιβάλλει μειώσεις τιμών σε χιλιάδες αγαθών καθημερινής χρήσης. Εντελώς σοσιαλιστικά..

Τα Μνημόνια, λέει, τέλειωσαν, αλλά οι επιπτώσεις τους μένουν. Οι περικοπές μισθών και συντάξεων άθικτες.
Ο Σ[Ν]τόκος εξακολουθεί να είναι σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πορδυπουργού. Κι’ ας παρέδωσε απόρρητες πληροφορίες σε φαρσέρ. Οι υποκλοπές τηλεφωνικών επικοινωνιών ανέγγιχτες. Οι Φραπέδες επισκιάζουν τα πάντα. Ο Δημητριάδης άμωμος και αμόλυντος. Το σόϊ τού συζύγου της Μαρέβας παντού.