Rib and Sea
Γι’ αυτά γιατί δεν μιλάει κανένα κοίλωμα κορμού δένδρου;
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Αντιγράφω από την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου της 17.06.2026 που ενέκρινε έκθεση της Επιτροπής για τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας. Έκθεση που καταχερίζει την Τουρκία σε πλείστους όσους τομείς και περιλαμβάνει και τα εξής εξόχως ενδιαφέροντα:
«…..επαναλαμβάνει την έκκλησή του προς την Τουρκία να εργαστεί για μια εποικοδομητική, και όχι διεκδικητική ή επιθετική, προσέγγιση στις γειτονικές της χώρες·
εκφράζει την ικανοποίησή του για τον συνεχιζόμενο διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των συναντήσεων υψηλού επιπέδου, όπως η σύνοδος κορυφής μεταξύ του πρωθυπουργού Μητσοτάκη και του προέδρου Ερντογάν τον Φεβρουάριο του 2026, ο οποίος μπορεί να καλλιεργήσει ένα εποικοδομητικό κλίμα και να προωθήσει την περαιτέρω αποκλιμάκωση στην Ανατολική Μεσόγειο, πράγμα εξαιρετικά σημαντικό δεδομένης της επικίνδυνης κλιμάκωσης των συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή·
Αξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ : Εφικτή προοπτική η πειθαναγκαστική ουτοπία;
Γράφει ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος.
Η Nοτιοανατολική Μεσόγειος είναι μια θαλάσσια λεκάνη και συνάμα στρατηγικό σταυροδρόμι με σημασία τόσο γεωστρατηγική όσο και με βαρύνουσα γεωπολιτική αξία. Οι ενεργειακοί πόροι που διαθέτει αφ΄ ενός, η εγγύτητα που εξασφαλίζει προς τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου αφ΄ ετέρου, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι βρίσκεται σε νευραλγική θέση ως προς τον έλεγχο των δρόμων του εμπορίου, ανέδειξαν την περιοχή αυτή ως μείζονος ενδιαφέροντος. Οι συσχετισμοί των δυνάμεων και οι επιδιώξεις των ισχυρών στην περιοχή είναι πολυσύνθετες και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν την ανακατανομή της ισχύος στην λεκάνη της Ν.Α. Μεσογείου. Αμέτοχη στο “παιχνίδι” αυτό δεν μένει φυσικά η Τουρκία, η οποία υιοθετώντας μία εξωτερική επιθετική πολιτική εδραζόμενη στον νεοθωμανισμό, αποσκοπεί στην αύξηση της εθνικής της ισχύος και στην ανάδειξή της σε περιφερειακή υπερδύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η επιδίωξη της Τουρκίας, που βρίσκει, μεταξύ άλλων, ερείσματα και στο δόγμα του Νταβούτογλου περί υπάρξεως “στρατηγικού βάθους”, όσο και εάν φαίνεται παράδοξο, εξυπηρετεί το Ισραήλ, όσο και εάν διατείνεται περί του εναντίου. Και αυτό, διότι το Τελ Αβίβ εκμεταλλεύεται τον φόβο που προκαλεί στον Κυπριακό Ελληνισμό η τουρκική στάση με αποτέλεσμα να γίνεται ευκολότερα “καλοδεχούμενη η ισραηλινή προστασία”...
Ξαναγράφοντας ή αντιγράφοντας την ιστορία;
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Μας ανεκοίνωσε προ τριημέρου ο Αλαίκσοις, ότι απεφάσισε την ίδρυση νέου κώματος, για να ξαναγράψει ιστορία. Με αοριστολογίες, όπως και τα άλλα κώματα. Ισότητα, αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και μπλα μπλα μπλα μπλά. Τίποτε συγκεκριμένο. Θα ξαναγράψει, είπε, την ιστορία. Έπειτα από 4 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας δεν κατάφερε να μας εξηγήσει ποιά ιστορία θα ξαναγράψει. Μάλλον θα αντιγράψει αυτά που έκανε, κυρίως, όμως, δεν έκανε, την περίοδο 2015-2019.
Μου θύμισε ένα αρθρίδιο που είχα γράψει προ 14 ετών [02.08.2012], με το οποίο αναρωτιόμουν, αν τα θέλω και δεν θέλω μου με κάνουν δεξιό ή αριστερό, για να καταλήξω στο συμπέρασμα, ότι είμαι αναρχοακροαριστεροκομμουνιστοκεντροαριστεροκεντροδεξιοακροδεξιοβασιλοχουντοφασιστοουτοπιστής. https://https://taxalia.blogspot.com/2012/08/blog-post_5293.html
Ερωτώ, λοιπόν, τον Αλαίκσοις, αλλά και την κ. Καρυστιανού και τα νέα κώματα:
Το χρέος μας στον Πολιτισμό.
Γράφει ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος.
Η ανάδειξη και υπεράσπιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αλλά και των μνημείων των προγόνων μας, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα όσο και θεμελιακή υποχρέωσή μας για την διαιώνιση και μεταλαμπάδευση της εθνικής μας ταυτότητας και φυσιογνωμίας.
Σαν αντίβαρο στην σύγχρονη ύβρη, στην περιφρόνηση και στην λήθη που επικρατούν έναντι της πατρογονικής μας παρακαταθήκης και που συνεπάγονται απεμπόληση της εθνικής μας υποστάσεως και πνευματικό αφελληνισμό, εμμένουμε στην υπεράσπιση και ανάδειξη, της αρχαιογνωσίας όσο και της εθνικής αυτογνωσίας, αντιδιαστέλλοντάς την προς την σύγχρονη, μακάβρια, ζοφερή, πραγματικότητα...
Περί άξιων λόγου βιβλίων Νο 6
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Τούτες τις μέρες διαβάζω το βιβλίο «ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ» του Αντώνιου Ρουπακιώτη, ο οποίος είχε διατελέσει Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, αλλά και υπουργός σε διάφορα υπουργεία, μεταξύ των οποίων το της Δικαιοσύνης.
Ο συγγραφέας περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την από συστάσεως του ελληνικού κράτους διασύνδεση νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας αναδεικνύοντας τα ελάχιστα παραδείγματα δικαστών που επιτέλεσαν το καθήκον τους με ευσυνειδησία, νομική εγκράτεια, ευθυκρισία και αμεροληψία περιφρονώντας επιδεικτικά τις πωλητικές παραινέσεις/απαιτήσεις.