Παράξενες θαλασσινές "παντρειές" γίνονται τελευταία, με φόντο, τι άλλο, τα ταραγμένα μυαλά των κυβερνώντων και, εξ αιτίας αυτών, την πρωτοφανή και ανείπωτη κρίση στις τσέπες μας. Ενός τέτοιου "γάμου" υπήρξα αυτόπτης μάρτυς, στις 20 Αυγούστου, στο ρομαντικό και συγχρόνως βεβαρυμένο για τις τιμωρίες, τις δολοφονίες και τις ίντριγκες των πρώτων ετών του εθνοαπελευθερωτικού μας αγώνα, Ναύπλιο.
Σαράντα ημέρες και νύχτες μείναμε φέτος το καλοκαίρι στις Αλυκές της Ζακύνθου. Στο διάστημα αυτό συνέβησαν πολλά. Πυρκαγιές, ύποπτη προσέγγιση και παραμονή τούρκικου εμπορικού πλοίου στον κόλπο των Αλυκών, καταρρακτώδης βροχή, υπέροχες νύχτες γεμάτες φεγγάρι, "πατεντάδικες" επιθέσεις, θαλάσσια ρύπανση, φουσκωτά σκάφη-"περίπτερα" βγαλμένα απ' το παρελθόν, γιορτή ψωμιού, θαλασσόσκυλοι, γάμοι Τσέχων τουριστών, πτήσεις και "αερομαχίες" με παραμοτέρ πάνω απ' τη θάλασσα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.
«Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το 'χουν σε τιμή, το 'χουν σε ικανότητα να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται….Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας».
Τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη έρχονται στη σκέψη μου συχνά και νοιώθω απέραντη αηδία να με διακατέχει όσο συλλογιέμαι ότι το Έθνος μου, βαδίζοντας στα μονοπάτια της εξαθλίωσης, βρίσκεται πλέον υπό Κατοχή, με οικονομικούς όρους βέβαια, αλλά με χιλιάδες μέχρι σήμερα «εκτελέσεις» αφού δεν υπάρχει πιά οικογένεια που να μην έχει έναν άνεργο, που να μην φοβάται για την καθημερινή κατρακύλα των ονείρων της και την δημιουργία σωρού ερειπίων επί των οποίων ολόκληρη η ελληνική κοινωνία καλείται να ζήσει. Αν το λένε αυτό ζωή πιά και όχι ελαιοτριβείο ψυχών και σωμάτων!